Kościół San Lorenzo

Tagi , ,

Kościół San Lorenzo

Kościół ten był w przeszłości kaplicą królewską dynastii sabaudzkiej. Obecnie jest jedną z najważniejszych turyńskich budowli z epoki baroku.

Real Chiesa di San Lorenzo, czyli kościół św. Wawrzyńca wzniesiony został przez modeńskiego architekta i zakonnika – Guarino Guariniego przy Piazza Castello. Uchodzi za jedno z najbardziej interesujących dzieł Guariniego oraz jeden z najważniejszych barokowych budynków w stolicy Piemontu.

Historia

Po wygranej bitwie pod Saint-Quentin w dzień św. Wawrzyńca 10 sierpnia 1557 roku, książę Sabaudii – Emanuel Filibert złożył śluby, że odrestauruje istniejący kościół Matki Bożej przy Żłóbku (wcześniej Matki Bożej Śnieżnej) i dedykuje go właśnie świętemu Wawrzyńcowi. Spełniania obietnicy książę podjął się 5 lat później – w 1562 roku, po przybyciu do Turynu, który został stolicą jego księstwa.

Po śmierci Emanuela Filibeta księstwo Sabaudii opanowały wojny, po których wiele budynków, w tym także kościół św. Wawrzyńca ucierpiało. W 1634 roku rozpoczęto budowę nowego kościoła, według projektu jednego z architektów – Vitozziego lub Castellamonte. Jednak jego wznoszenie zakończyło się zaledwie na fundamentach.

W tym czasie książę Sabaudii – Karol Emanuel II zaprosił do Turynu ojców teatynów z Modeny. W 1666 roku do miasta przybył także zakonnik Guarino Guarini – architekt, przedstawiciel dojrzałego baroku, któremu zlecona została budowa nowego kościoła pod wezwaniem św. Wawrzyńca. Po 13 latach prace nad Chiesa di San Lorenzo zostały zakończone, a inauguracja kościoła miała miejsce 12 maja 1680 roku. Inauguracyjną mszę świętą celebrował sam Guarino Guarini w obecności całego dworu sabaudzkiego. Kościół stał się siedzibą zakonu teatynów.

W 1827 roku na zlecenie Króla Feliksa kościół św. Wawrzyńca został odnowiony przez włoski duet architektów – braci Fea.

Wnętrze kościoła św. Wawrzyńca

Guarino Guarini, jak na przedstawiciela „malowniczego” baroku przystało, w swoich projektach skupiał się na pofalowanych, wygiętych fasadach i fantazyjnych kopułach. Budowla kościoła św. Wawrzyńca wzniesiona została na planie ośmiokąta, a jego kopuła stanowi system krzyżujących się łuków, tworzących świetlisty kwiat o ośmiu płatkach. Dekoracją kopuły są freski z wizerunkami aniołów, których jest ponad 400.

Latarnia

W latarni, na wysokości 50 metrów znajduje się symbol Ducha Świętego, któremu na posadzce odpowiada ośmioramienna gwiazda. To jednak nie jedyny symbol, jaki Guarini zawarł w projekcie kościoła. Odnosi się wrażenie, że budowla ta wznoszona była wraz ze światłem –  rozumianym jako symbol Absolutu. Pierwsze światło pojawia się w niej na poziomie czterech loggi w formie serlian, symbolizujących przypuszczalnie cztery żywioły: wodę, powietrze, ziemię i ogień. W miarę wznoszenia się ku górze intensywność światła wzrasta, zbliżając się do światła nadprzyrodzonego – Absolutu właśnie. Ponadto, umieszczone pomiędzy oknami w formie serlian cztery pendentywy symbolizują czterech ewangelistów: anioł – św. Mateusza, lew – św. Marka, wół – św. Łukasza i orzeł – św. Jana Ewangelistę.

W geometrycznej strukturze kościoła widoczna jest również symboliczna, pionowa droga, oznaczająca, poprzez kolejne poziomy, wspinanie się w kierunku światła, odpowiadające poszczególnym poziomom rozwoju duchowego człowieka. Kościół na dole jest mroczny, pozbawiony okien. Co ciekawe, budowla oprócz posadzki nie posiada ani jednej równej płaszczyzny.

Turyn gdzie spać?

Poprzedni

Bazylika Superga

Palazzo Madama

Następny

2 komentarze do wpisu „Kościół San Lorenzo”

Dodaj komentarz